Jeśli instalacja ma kilka pętli i różne pomieszczenia wymagają innej ilości ciepła, sam wybór rur nie wystarczy. Rozdzielacze podłogowe porządkują obiegi, a dobrze dobrane szafki do ogrzewania podłogowego ułatwiają regulację i pozostawiają miejsce na osprzęt, bez którego późniejsze ustawienie systemu bywa kłopotliwe.
Najczęstszy problem przy zakupie dotyczy trzech kwestii. Trzeba dobrać liczbę sekcji do liczby pętli, zdecydować między montażem natynkowym a podtynkowym oraz sprawdzić, czy belki mają wyposażenie potrzebne do regulacji. W tej kategorii dostępne są zarówno kompletne rozdzielacze ogrzewania podłogowego, jak i szafki rozdzielaczowe podtynkowe oraz natynkowe.
Rozdzielacz ogrzewania podłogowego dzieli wodę grzewczą na osobne pętle i zbiera ją z powrotu, dlatego odpowiada za równy rozkład temperatury w instalacji. Belka zasilająca rozdzielacza podaje czynnik do obiegów, a belka powrotna umożliwia jego odbiór i późniejszą regulację.
Dobrze dobrany kolektor podłogowy upraszcza równoważenie hydrauliczne instalacji. To właśnie na rozdzielaczu reguluje się przepływ w pętlach podłogówki oraz montuje rotametry, zawory i w razie potrzeby siłowniki termoelektryczne.
Kolektor podłogowy i rozdzielacz ogrzewania podłogowego w praktyce oznaczają to samo urządzenie. Różnica dotyczy głównie nazewnictwa, natomiast funkcja pozostaje identyczna, czyli podział medium na sekcje i kontrola pracy każdej pętli grzewczej.
Przy zakupie ważniejsze od nazwy są sekcje, osprzęt i możliwość dalszej automatyzacji. Jeżeli planowany jest termostat pokojowy do sterowania rozdzielaczem, trzeba od razu zostawić miejsce na elementy wykonawcze i przewody.
Liczba sekcji musi odpowiadać liczbie pętli. Jedna sekcja obsługuje jedną pętlę, więc rozdzielacz na 6 sekcji nie zastąpi modelu potrzebnego do 8 obwodów, nawet jeśli instalacja ma podobną powierzchnię.
W tej kategorii dostępne są kompletne rozdzielacze ze złączami PEX od 2 do 12 sekcji. W jednej z serii dostępne są też warianty 9 – i 10-sekcyjne. Szafki podtynkowe są zwykle dostępne w wariantach od 2 do 14 obwodów, a szafki natynkowe – również od 2 do 14 obwodów.
Przed wyborem warto sprawdzić kilka punktów:
Szafka rozdzielaczowa podtynkowa sprawdza się tam, gdzie można wykonać wnękę, aby front licował ze ścianą. Szafka rozdzielaczowa natynkowa jest praktyczniejsza w gotowych pomieszczeniach. Typowe wymiary podtynkowe zaczynają się od 335×665×175 mm i dochodzą do 965×665×175 mm, a natynkowe – od 385×580×110 mm do 1130×580×110 mm. Część obudów jest ocynkowana, a modele z regulacją ułatwiają dopasowanie do ściany i ograniczają ryzyko kolizji z rurami.
Rozdzielacz ogrzewania podłogowego montuje się najpierw w prawidłowo osadzonej szafce, a dopiero później podłącza pętle i zasilanie. Najważniejsze jest zachowanie poziomu, miejsca na odpowietrzniki i dostępu do regulacji po zamknięciu drzwiczek.
Przy typowym montażu wykonuje się cztery czynności:
Błąd pojawia się najczęściej wtedy, gdy szerokość szafki dobrano tylko do liczby obwodów, bez miejsca na armaturę. Przy rozbudowanym osprzęcie nawet 2 cm zapasu ma znaczenie.
Rozdzielacz do podłogówki powinien umożliwiać stabilną pracę, regulację i późniejszą automatyzację. Sama liczba sekcji nie wystarcza, bo o komforcie decydują też materiał, osprzęt i parametry pracy.
Rozdzielacz mosiężny do podłogówki jest częstym wyborem przy instalacjach domowych, zwłaszcza gdy ważna jest trwałość połączeń i zgodność z osprzętem. W praktyce znaczenie mają maksymalna temperatura pracy do 90 °C, ciśnienie robocze do 6 bar oraz możliwość pracy z wodą albo mieszaniną wody z glikolem, najczęściej 1:1. Przy większych układach projektant sprawdza także współczynnik Kv, czyli zdolność przepływową zaworu, bo od niego zależą opory przepływu i dobór pompy.
Przy porównaniu wariantów najlepiej ocenić:
Przepływów na rotametrach nie ustawia się na oko. Rotametr, czyli przepływomierz na rozdzielaczu, powinien być ustawiony według projektu, długości pętli i obciążenia cieplnego pomieszczenia. Dłuższa pętla zwykle wymaga większego przepływu niż krótka, ale ostateczne wartości wynikają z obliczeń.
Odpowietrzanie najskuteczniej przebiega pojedynczo, po jednej pętli. Zamknięcie pozostałych obwodów wymusza przepływ przez konkretną sekcję i szybciej usuwa powietrze z instalacji. Po odpowietrzeniu ustawia się wstępne przepływy, uruchamia źródło ciepła i koryguje nastawy po stabilizacji temperatury.
Na liście produktów warto porównać nie tylko zakres sekcji i wymiary szafki, lecz także liczbę sprzedanych sztuk oraz informacje handlowe widoczne przy danym wariancie, w tym cenę promocyjną, wysokość obniżki i najniższą cenę z ostatnich 30 dni. Taki komplet danych ułatwia wybór i ogranicza ryzyko niedopasowania osprzętu do instalacji.
Liczba sekcji musi odpowiadać liczbie pętli. Dodaj zapas na rozbudowę i miejsce na armaturę, rotametry oraz siłowniki, aby nie zabrakło przestrzeni podczas montażu.
Istotne są materiał, na przykład mosiądz, maksymalna temperatura pracy do 90°C, ciśnienie robocze do 6 bar, zgodność z glikolem, złącza PEX oraz obecność rotametrów i zaworów.
Odpowietrzaj pętle pojedynczo, zamykając pozostałe obwody. Ustaw wstępne wartości na rotametrach zgodnie z projektem, uruchom źródło ciepła i skoryguj przepływy po ustabilizowaniu pracy instalacji.
